Dun gece bi ruya gordum. (Of hala etkisindeyim, o kadar gercekciydi ki.)
Meger ilk gunlerimmis cia'de. Yurt cikmis bana, 2 kisilik bi odam var. Daha tam yerlesmemisim.

Duvarina ailemle bir fotograf asmisim, masamin üzerine radyomun mezuniyet hediyesi kupami koymusum, icine de kalemlerimi. Masamin diger kosesinde kitaplar var, boyle ust uste. En ustte Ozge'nin verdigi defter, simdiden yazmisim bir sürü sey icine, temmuzda donunce teslim edilmek uzere. Hemen onun yaninda yemyesil bi elma. Sandalye var bi tane, üzerinde AFS logolu bi sweat duruyo.

Cok garip bi kokusu var kampusun. Daha once hayatimda hic yerlestirmedigim, cok farkli bi koku. Surekli bunu dusunuyomusum meger, belcikadayken de boyleydi diyorum kendime, belcikadaki evimizin kokusu geliyo bu kez burnuma.

Bavuluma bakiyorum, kendime demisim ki, sindire sindire yerlesecek bu esyalar buraya. Her saniyesi cok degerli buranin. Oraya gidebilmek icin harcadigim her emek, yanimda hep var olan o 3-5 kisinin her duasi var ucunda. Buyuk bi hayranlikla o insanlari hatirliyorum. Ailemi(hayirsiz bi evlat olmama ragmen, hep ama hep bana sarilislarini), Esrayi(sekerligini ve tespitlerini), Korayi(kahkahalarimizi), Ekini(bana inanisini, sarilisini), Ozgeyi(sonsuz guvenin(m)i), Kubra'yi (hep varolusunu).
Bunlari gercekten hatirliyorum ruyamda. O kadar detayliydi ki.

Sonra kapı aciliyor ve iceri 2 kiz daliyor. "Hadiii, geciktik" diyo bi tanesi(ingilizce tabi). Biseyler konusuyoruz derslerle ilgili. Merdivenlerden iniyoruz, kapida da 3 kisi bekliyomuş bizi. 6 kisi heyecanla kosturuyoruz bi salona dogru.

Cok guzeldi!
O kadar huzurlu, mutlu ve heyecanlı uyandım ki, tum gun gulucukler sactim etrafima.

Birazdan yine yaticam ruyaya, uzun bi sure icin Turkiye'deki son cumama heyecanli ve mutlu uyanmak uzere.